رابطه با امام باید از «من الامام» به «للامام» تبدیل شود

به گزارش خبرگزاری حوزه از تهران، حجت‌الاسلام والمسلمین محمدصادق کفیل، کارشناس دینی، روز شنبه در برنامه تلویزیونی «آفتاب شرقی» با اشاره به اهمیت محبت و پیوند قلبی با امام عصر(عج) اظهار کرد: انتظار به معنای نشستن منفعلانه و سکون بدون نتیجه نیست. انتظار همان‌طور که از روایات برمی‌آید، نوعی حرکت است و در روایات از انتظار به عنوان شهادت در دم هر مجاهد فی‌سبیل‌الله و افضل الاعمال یاد شده است.

کارشناس دینی افزود: شاید این سؤال مطرح شود که من دوست دارم حرکت کنم، دوست دارم به سوی آن محبوب، معبود و امام حرکت کنم؛ چگونه باید خودم را برای این حرکت آماده کنم؟

وی با بیان اینکه انسان دو نوع رابطه با امام دارد، اظهار کرد: یک نوع رابطه، «من الامام» و نوع دیگر، رابطه «للامام» است. بعضی افراد فقط از امام خواهان هستند؛ یعنی پیوندشان با امام این است که از امام نفعی ببرند. واقعاً اشکالی ندارد که چرا به مشهد می‌روی؟ می‌گویم با امام رضا(ع) کار دارم، امام را واسطه حاجتم قرار می‌دهم و به زیارت امام می‌روم تا بهره‌ای ببرم. این درست است و به ما نیز توصیه شده است.

حجت‌الاسلام کفیل ادامه داد: اما یک رابطه بهتر با امام نیز وجود دارد و باید از این مرحله فراتر برویم. به تعبیر دیگر، باید ببینیم زیارت یعنی چه؟ در معنای زیارت گفته‌اند که از ریشه «زَور» گرفته شده و به معنای روی گرداندن از غیر و توجه کردن به یک مقصد است.

وی تصریح کرد: وقتی به مشهد برای زیارت امام رضا(ع) می‌رویم، نباید فقط بگوییم من چه می‌خواهم؛ بلکه باید بگوییم آقا، شما چه می‌خواهید؟ وقتی به کربلا و حرم امام حسین(ع) می‌رویم، نباید فقط بگوییم برای من چه اتفاقی بیفتد؛ بلکه باید زانو بزنیم و به امام حسین(ع) بگوییم: آقا، از من چه می‌خواهید؟ اصلاً برای چه من را صدا زدید که بیایم؟

حجت‌الاسلام کفیل با ذکر مثالی درباره رابطه انسان با یک بزرگ‌تر گفت: در ایام اربعین جایی گفتم اگر همین الان موبایل شما زنگ بخورد و یک حبیب و بزرگ‌تر، از پدربزرگ گرفته تا پدر یا مادر، به شما بگوید «عزیزم بیا»، وقتی می‌روید، دیگر به او دستور نمی‌دهید؛ نمی‌گویید مامان برای چه کاری داشتی؟ بابا برای چه گفتی بیایم؟ بلکه می‌گویید خواسته شما چیست.

وی ادامه داد: گاهی انسان لذت می‌برد که یک بزرگ‌تر از او خواسته‌ای داشته باشد. تصور کنید رهبر بزرگوارمان، یک ولی خدا، انسان را صدا بزند؛ آنجا دیگر انسان حرف نمی‌زند، بلکه می‌گوید آقا، بفرمایید، من اطاعت کنم.

کارشناس دینی تصریح کرد: پیوند با امام یعنی این؛ یعنی از صبح دغدغه من این باشد که برای امامم چه کاری باید انجام بدهم. اگر به حرم می‌آیم، اگر دعا می‌کنم، مثلاً اینکه رزقم حلال شود و عمرم برکت پیدا کند، همه خواسته‌ها را برای این می‌خواهم که مرا به امام برساند.

وی افزود: اگر عبادت می‌کنم، اگر بندگی می‌کنم، اگر می‌خواهم رشد کنم و اگر گناه نمی‌کنم، باید ببینم برای چه دارم این کار را انجام می‌دهم؛ برای اینکه بزرگ شوم و بتوانم برای امامم کاری انجام بدهم.

حجت‌الاسلام کفیل با اشاره به آیه شریفه «إِنْ کُنْتُمْ تُحِبُّونَ اللَّهَ فَاتَّبِعُونِی» گفت: اگر ادعای محبت دارید، باید این محبت به تبعیت برسد. تبعیت فقط اطاعت محض و انجام دستورها نیست. ممکن است امام بگوید نماز بخوان، روزه بگیر، به نامحرم نگاه نکن، در جلسه گناه حاضر نشو. این یک مرحله است، اما انسان می‌تواند بالاتر برود و از امام بپرسد: آقا، خواسته شما چیست؟

وی اظهار کرد: ما در طول تاریخ افرادی را می‌بینیم که خواسته‌شان با امام یکی شده و بر اساس دغدغه امام حرکت کرده‌اند. اگر بخواهم برای بینندگان واضح‌تر بگویم، باید پرسید دغدغه امام چیست؟ امام اکنون از من چه می‌خواهد و واقعاً چه کاری باید انجام دهم؟

حجت‌الاسلام کفیل گفت: رابطه «من الامام» باید به رابطه «للامام» تبدیل شود. مسئله فقط این نیست که امام چه چیزی به من می‌دهد؛ مسئله این است که من برای امام چه کاری انجام می‌دهم.

وی با اشاره به تفاوت میان «من الامام» و «للامام» اظهار کرد: در تاریخ امامت ۲۵۰ ساله ائمه(ع)، امامان ما امامت کردند، اما حکومت نکردند؛ جز چند ماه حکومت امیرالمؤمنین(ع) و چند سال حکومت ایشان و مدت کوتاهی که برخی دیگر از ائمه امکان حکومت داشتند.

کارشناس دینی با طرح این پرسش که چرا امام زمان(عج) غایب شدند، گفت: برای غیبت حضرت حکمت‌هایی گفته شده است؛ نخست، حفظ جان امام؛ دوم، اینکه امام با طاغوت بیعت نکند؛ و سوم، اینکه شیعه مورد امتحان قرار گیرد.

وی افزود: وقتی امام تشریف می‌آورند، یکی از مسائل مهم این است که شیعه باید امتحان شده باشد. حفظ جان امام و بیعت نکردن با طاغوت، مستلزم آن است که امام یار داشته باشد؛ یارانی که فدایی امام باشند.

کارشناس دینی در پایان اظهار کرد: باید نگاهمان را نسبت به خودمان تغییر دهیم. امام اگر همراهی امت را نداشته باشد، نمی‌تواند حکومت تشکیل دهد و اگر یاری مردم نباشد، حتی حکومت امیرالمؤمنین(ع) نیز شکل نمی‌گیرد.

وی تصریح کرد: بنابراین انتظار به معنای سکون، نشستن منفعلانه و بی‌تفاوت بودن نسبت به آنچه در جامعه رخ می‌دهد، نیست؛ انتظار یعنی آمادگی برای یاری حضرت ولی‌عصر(عج) و اینکه انسان از خود بپرسد برای امامش چه کاری می‌تواند انجام دهد و چگونه می‌تواند خود را برای روز ظهور و یاری حضرت آماده کند.

انتهای پیام/